ВЕ́КТАРНАЕ ЗЛІЧЭ́ННЕ,

раздзел матэматыкі, у якім вывучаюцца дзеянні над вектарамі і іх уласцівасці. Яго развіццё ў 19 ст. выклікана патрэбамі механікі і фізікі. Пачалося з даследаванняў У.​Гамільтана і Г.​Грасмана па гіперкамплексных ліках. Падзяляецца на вектарную алгебру і вектарны аналіз.

Вектарная алгебра разглядае лінейныя дзеянні над вектарамі (складанне, адніманне вектараў, множанне вектараў на лік), а таксама скалярны здабытак, вектарны здабытак і змешаны здабытак вектараў. Сума a→ + b→ вектараў a→ і b→ — вектар, праведзены з пачатку a→ да канца b→, калі канец a→ і пачатак b→ супадаюць. Складанне вектараў мае ўласцівасці: a→ + b→ = b→ + a→ ; ( a→ + b→ ) + c→ = a→ + ( b→ + c→ ) ; a→ + 0→ = a→ ; a→ + (−a→) = 0→ ; дзе 0→ — нулявы вектар, −a→ — вектар, процілеглы вектару a→ (гл. Асацыятыўнасць, Камутатыўнасць). Рознасць a→−b→ вектараў a→ і b→ — вектар x→ такі, што x→ + b→ = a→ ; рознасць a→−b→ ёсць вектар, які злучае канец вектара b→ з канцом вектара a→, калі яны адкладзены з аднаго пункта. Здабыткам вектара a→ на лік α наз. вектар α a→, модуль якога роўны | α ‖ a→ | і які накіраваны аднолькава з вектарам a→, калі α > 0, і процілеглы пры α < 0. Калі α = 0 ці a→=0→, то α a→ = 0→. Уласцівасці множання вектара на лік: α ( a→ + b→ ) = αa→ + αb→ ; ( a→ + b→ ) α = a→ α + b→ α ; α ( β a→ ) = ( α β ) a→ ; 1 ∙ a→ = a→ . Пры каардынатным заданні вектараў розным дзеяннем над вектарамі адпавядаюць дзеянні над іх каардынатамі. У вектарным аналізе вывучаюцца вектарныя і скалярныя функцыі аднаго ці некалькіх аргументаў і дыферэнцыяльныя аперацыі над гэтымі функцыямі (гл., напр., Градыент, Дывергенцыя).

А.​А.​Гусак.

Да арт. Вектарнае злічэнне: 1 — складанне вектараў; 2 — адніманне вектараў.

т. 4, с. 63

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)